Groepslessen
Mijn ervaring met cursisten is dat een groep, door de gespreksstof die er ontstaat en het leren van elkaars zoektocht naar schrijfwijzen, wel degelijk stimulerend voor de deelnemers kan zijn, maar ook het leerproces kan tegenhouden. Met alle teleurstelling van dien.
Het obstakel daarbij is meestal dat het niet iedereen lukt thuis voldoende tijd vrij te maken voor het met de oefenbladen woorden leren lezen en schrijven.
Een onvoorziene omstandigheid of een gebrek aan concentratie op de tijden die voor studie bedoeld waren, zijn voorbeelden van oorzaken waarmee je op voorhand geen rekening hebt kunnen houden.
Onderschatting van de benodigde studietijd, en hoe die in te delen, is ook een belangrijke factor van vertraging bij het zich eigen maken van de leerstof. In de praktijk blijkt dat het meestal vele malen effectiever is zo mogelijk elke dag een uurtje te oefenen, dan er één dagdeel per week voor vrij te maken.
Bij het eenmalig urenlang met het Sanskriet bezig zijn, gaat vermoeidheid opspelen en bovendien beklijft de lesstof veel minder gemakkelijk. Het plezier, het geluksgevoel, Sanskriet te leren, wordt dan geweld aangedaan…
Als je dagelijks, of in ieder geval vijfmaal per week, een uur aan oefening besteed, heb je alle gelegenheid voor de broodnodige herhaling, en voor het speelsgewijs geleidelijk vertrouwd raken met het complexe, maar in feite ‘gelaagde’ en steeds meer voldoening schenkende alfabet als geheel.
Het gevolg van tijdgebrek is dat er in de noodzakelijke stapsgewijze opbouw van het leren ontraadselen van de veranderlijkheid van de lettertekens, bij de eerste stappen al wat misgaat en er achterstand ontstaat.
Dit zorgt vervolgens natuurlijk, en helaas, voor oponthoud in de lesgroep. Want waar de cursist dan nog geen grip op heeft, wordt door de anderen goeddeels al begrepen.
Voor de cursist zelf is dit alleen in te halen door thuis alsnog meer tijd vrij te maken om met de – werkelijk overzichtelijke en goed te begrijpen – lesbladen te gaan oefenen.
Verrassingen staan daar nooit in: het gaat om het zelf oefenen met wat in de les stapje voor stapje al is besproken. Daarbij wordt er aandacht aan besteed dat alle cursisten de Devanagari-teksten kunnen lezen en schrijven en uitspreken. Daarbij kunnen natuurlijk vragen worden gesteld.
Bovendien krijg je als cursist, behalve de oefenbladen, ook de lesstof zelf op papier mee naar huis.
Lukt het niet, er thuis (liefst dagelijks) mee aan de slag te gaan, dan kán het bijna niet anders dan dat wat je in de les nog zo goed begreep, begint te vervagen.
Je hebt het je dan immers niet eigen gemaakt.
Degene die dat overkomt, zal de vervolglessen meestal niet goed kunnen bijbenen en voorts niet anders kunnen, dan afhaken.
Doordat het willen leren van Sanskriet geboren wordt vanuit een innerlijke liefde, laat dit een wond achter. Zowel bij de cursist zelf als in de studiegroep. Ik veronderstel dat je zulke gebeurtenissen tijdens je eerdere opleiding(-en) ook wel met jezelf of met medecursisten hebt ondervonden.
Wanneer wél groepslessen?
Het zou om een groep Yogastudenten kunnen gaan, die door alle Sanskriet woorden en teksten die zij in hun opleiding leren kennen, zijn aangeraakt. En die betekenissen van sutra’s willen kunnen begrijpen, woorden willen kunnen opzoeken en daardoor zelfstandig kunnen interpreteren.
Privélessen
Met individuele lessen heb ik juist wél goede ervaringen opgedaan.
De persoonlijke aandacht voor alle vragen en vraagjes die bij een cursist opkomen,
werpt eigenlijk altijd vruchten af.
Er is daarnaast veel meer gelegenheid tot uitwisseling van gedachten over
teksten, en kennis en beleving, uit de eigen interessewereld waarin het Sanskriet
een belangrijke rol speelt.
Er is minder tijdsdruk: er worden vooraf agenda’s naast elkaar gelegd, met de
bedoeling tot een keuze van een weekdag en lestijd te komen. Ook het lessenritme
– bijvoorbeeld eens per twee, drie of zelfs vier weken – komt daarbij aan bod.
Mocht het een cursist moeilijk uitkomen een vaste weekdag te kunnen afspreken,
dan wordt ook daar een mouw aan gepast.
Een ander opvallend verschil is dat een individueel begeleide cursist eigenlijk
altijd met veel plezier verder zal gaan met Basiscursus 2. Met groepen heb ik dat
ook wel meegemaakt, maar minder vaak.
